Yes, we can!

De verkiezing van Barack Obama tot president van de Verenigde Staten getuigt van het geloof in ongekende mogelijkheden. Er is het geloof in de mogelijkheid van een gekleurde mens uit een arm gezin, lange tijd zonder ouders en opgevoed door zijn oma, om het ambt van president van de VS te bekleden. Yes, we can! En er is het geloof in de mogelijkheid van een volk om uit een periode van twee oorlogen te komen en uit een dal van een economische recessie omhoog te klimmen. Yes, we can! In het ene geval is het gelukt: Barack Obama is president gekozen. Nu nog het andere geval: de beide oorlogen, die in Irak en Afghanistan, tot een goed einde brengen, en zorgen dat de economie er bovenop komt.
Het geloof in de mogelijkheid dat dit gaat lukken is er. Dat heb je zelf kunnen horen bij de eerste redevoering van Obama als gekozen president toen de daar verzamelde menigte riep: Yes, we can!
Het geloof in de eigen mogelijkheden wordt in de bijbel flink onder kritiek gesteld, of op zijn zachtst gezegd: genuanceerd. Een mooi voorbeeld is Mozes, die recht spreekt over het volk. Van 's morgens vroeg tot 's avonds verdringen de mensen zich om hem heen. Zijn schoonvader waarschuwt hem hiervoor: "Je zult er nog onder bezwijken, en de mensen die bij je komen ook. Dit is een veel te zware taak voor je. Je kunt die taak niet alleen aan." (Ex.18:18)
Waar het geloof in de mogelijkheid op vast loopt is het vertrouwen op de kracht en op het verstand van de eigen persoon. Je hoort wel eens iemand zeggen: vertrouw maar op jezelf, dan kom je er wel. Dit komt in de bijbel niet voor. In het evangelie van Johannes zegt Jezus dat je zonder hem niets voor elkaar krijgt. "Een rank die niet aan de wijnstok blijft, kan uit zichzelf geen vrucht dragen. Zo kunnen jullie geen vrucht dragen als jullie niet in mij blijven." (Jo.15:5)
Maar Jezus kan ook niets doen uit zichzelf. Zo zegt hij: "Waarachtig, ik verzeker u: de Zoon kan niets uit zichzelf doen, hij kan alleen doen wat hij de Vader ziet doen... Ik oordeel naar wat ik hoor, en mijn oordeel is rechtvaardig omdat ik mij niet richt op wat ik zelf wil, maar op de wil van hem die mij gezonden heeft." (Joh. 5:19, 30).
De uitroep Yes, we can! zal blijken een loze kreet te zijn als die is geënt op het geloof in je eigen kracht, je eigen verstand en uithoudingsvermogen. Maar de uitroep zal een profetische waarde bezitten, als die geënt is op het geloof dat alles mogelijk is voor een mens die niets doet zonder de Zoon, die doet wat hij de Vader ziet doen.
Het oordeel van een volk dat afgaat op wat het zelf wil, is niet rechtvaardig. De crisis die de wereld treft is niet de teruggang van de economie, die zich in dit jaar voordoet. De crisis, die de wereld treft, is al jarenlang aan de gang en is veroorzaakt omdat de mens zijn handel en wandel enkel en alleen afstemt op zijn eigen wil, en zijn eigen profijt.
Zoals laatst iemand tegen mij zei: waarom zou ik naar de kerk gaan als ik er geen zin in heb? Het eigen 'ik' is verheven tot maatstaf, en bepaalt iemands oordeel over goed en kwaad, over doen en laten. Het is de opdracht van de kerk, en ons parochianen in het bijzonder, om tegen deze ziekmakende geest in onze samenleving ten strijde te trekken; om alles uit de geestelijke kast te halen; om ons te verweren tegen een nog verdere aftakeling van waarden en normen. Dit is het moment om te laten zien wat het christelijk geloof waard is en tot welke mogelijkheden de mensen in staat zijn, die de weg van Christus volgen.
Het moet nog blijken of de uitroep Yes we can! daadwerkelijk een nieuw geloof inhoudt, en de wereld een kant opgaat waarin alles mogelijk is voor wie rekening houdt niet alleen met zichzelf, maar ook met de mensen om hem heen, de mensen van nu en later, van dichtbij en verder weg, en de planeet waarop wij leven.
Maar laten we niet afwachten op wat een ander doet, of een volk in de Verenigde Staten, en zelf aan de slag gaan. Laten we onze handen uit onze mouwen steken, en in die kleine geloofsgemeenschap van ons doen wat van ons verwacht wordt en werkelijk als broeders en zusters samenleven in de liefde, waarmee Christus Jezus ons liefheeft. Yes, we can!

Pastoor Henk Schoon

Lieve parochianen,
Dank aan allen die aanwezig waren bij mijn benoeming tot lector in de parochiekerk op 19 oktober. Door de komst van vele mensen ook van buiten de kerk liep bij mij de emotiemeter zeer hoog op, zeg maar naar het kookpunt. Maar wat is het voor een emotie die je ondergaat op dat moment? Ik kan dat niet goed onder woorden brengen.

Is het vreugde? Ja, het is vreugde om de personen die ik heb uitgenodigd en die aanwezig zijn en mee doen binnen de dienst. Het is ook vreugde om de twee voorgangers die broers zijn van elkaar en binnen de dienst hun warmte uitstralen. De aanwezigheid van bisschop Dirk Jan voegt nog meer feestvreugde toe. De vlag die uithangt met de bisschopswimpel, is ook al mooi als je aankomt bij de kerk. Ja, het is feest vandaag.
Is het ook verdriet? Ja, het is ook veel verdriet om geliefden die er op dat moment niet meer bij zijn, zoals mijn vader. Of komen de emoties door het moment waar je naar hebt uitgezien, waarop je de benoeming zult krijgen, of door het gevoel dat het zo lang heeft geduurd voor dat het moment er was.
Ik weet van mij zelf dat ik niet erg veel geduld heb met dit soort dingen.
In mijn voorjaarsvakantie was ik met Trudi, mijn vrouw, in Echternach in Luxemburg. Daar was ik op bezoek in de basiliek van de Heilige Willibrord. De rust die wij daar ondergingen was voor ons zeer groot. Ook wist ik dat ik toen lector wou worden. Waarom, zult u zich nu afvragen? Het is niet uit te leggen. Het is het gevoel dat je op dat moment ondergaat en dat altijd bij mij zal blijven. Vanaf dat moment heb ik het rustig afgewacht. En het is goed gekomen. Van bisschop Horsman heb ik een brief gekregen met veel steun er in voor mijn lectorschap. Van de parochie kreeg ik drie delen van het boek 'Bij Gelegenheid' van Sytze de Vries. Deze heeft Pastoor H. Schoon uitgezocht.  Mijn compliment daarvoor. Van mijn moeder ontving ik een boek van Toon Hermans met de titel 'Vandaag is de dag'. Verder bloemen en andere cadeaus.
Allen mijn dank daarvoor. Mijn lectoraat is nu begonnen. Ik zal mij zoveel mogelijk inzetten voor u en de uwen. Als er een onderwerp is waarvoor gebeden moet worden kunt u dat altijd tegen mij zeggen. Ik kan namelijk niet altijd aan de buitenkant zien wat er van binnen leeft bij u. De voorbeden komen altijd uit de kerkgemeente.
Ik hoop u allen weer te ontmoeten in onze parochiekerk.

Met vriendelijke groet, Dirk Johannes, lector.

Aan alle jongeren van 8 tot 25 jaar:
Schrijf alvast in je agenda dat op zaterdag 13 juni de volgende Jongerendag isvan het bisdomHaarlem.
Dit keer is de Jongerendag in Amsterdam, jawel bij de nieuwe bisschop Dirk Jan !! Voor degenen die vorig jaar in Haarlem meededen: het was die persoon die je kon zien zitten in de Grote Kerk, die midden in de stad Haarlem staat, en die je moest ontdekken op een soort puzzeltocht.
Thelma Schoon was er vorig jaar in Haarlem ook bij. Zij vertelt je zelf wat ze heeft meegemaakt:

Jongerendag

Op 14 juni 2008 was weer de jongerendag. Dit keer in Haarlem.
In gesprek met God was het onderwerp. Ik zat in groepje 5.
Je kon op een spiegel schilderen. Een gebed of een wens voor de toekomst.
Je kon ook een kompas maken. Kaarsen versieren met allemaal vrolijke kleuren en figuurtjes.
En je kon een identiteitsbewijs maken.
Er was ook een labyrint. Dat ging door de hele kerk heen. Je kreeg een mp3 met een stem die je vertelde waar je heen moest en wat je daar kon doen. Allemaal plekjes waar je over iets kon nadenken, voor iets kon bidden of iets kon doen.
In het allereerste deel moest je luisteren naar de geluiden om je heen. Ze hadden daar allemaal van die kookwekkers gezet. En dat geluid moest je proberen uit je hoofd te zetten. Dat vond ik best wel moeilijk.
Er was ook een deel waar je iets kon opschrijven op een schoolbordje wat je fout had gedaan en waar je spijt van had. En als je dat had opgeschreven kon je dat met een sponsje wegvegen.
Je kon ook een sms naar God sturen.
Dan schreef je je bericht op een briefje en deed je dat in de hemelse inbox. Na het labyrint werd je geroepen naar een kamer waar de pastoors zaten. Zij vertelde het verhaal van Samuel. Dat hij werd geroepen door God. Maar dat hij Gods stem niet herkende. Daar hebben we met zijn allen over gepraat. En hoe je God dan eigenlijk wel herkent!
Na dat gesprek was er lunch en toen kwam de bisschop. We gingen een speurtocht doen. Je moest door Haarlem gaan zoeken naar de bisschop. Dat was echt heel erg leuk!
Uiteindelijk hebben we hem gevonden in de grote kerk.
Toen we terugkwamen hebben we een dienst gedaan. Er werden smsjes voor gelezen uit de inbox. En daarna kon je dingen doen. Dus een kaarsje branden, praten met de pastoors, en steen neerleggen bij het kruis enz. Daarna was er een picknick. Met allemaal lekkere hapjes en heerlijke soep. En daarna was het alweer afgelopen.
Ik vond het heel erg leuk en ik ga volgend jaar zeker weer!!!
Thelma
De Jongerendag wordt een topper, zeker weten. En ik waar­schuw je nu alvast dat je spijt krijgt als je dit laat schieten. Er is ook gelukkig nog genoeg tijd om vrienden en vriendinnen te vra­gen om mee te gaan. En ze hoeven heus niet allemaal oud-katho­liek te zijn. Zeg maar dat ze niet bang hoeven te zijn dat ze be­keerd zullen worden. Al zullen ze achteraf moeten toegeven dat het wel een hele toffe kerk is, waar mensen graag bij willen horen...
Als je nog niet eerder naar de Jongerendag bent geweest weet je natuurlijk nog niet hoe vertrouwd, vriendschappelijk, leuk, span­nend, gezellig zo'n dag is. Maar ja, daar kun je zelf achterkomen: geef je snel op!
Als je tussen de 8 en 25 jaar bent, krijg je in de eerste helft van 2009 vanzelf bericht in je brievenbus of in je mailbox om je aan te melden voor de jongerendag. De leeftijd is wat verhoogd. De jongeren tussen 16 en 25 jaar vragen we om mee te helpen bij de activiteiten.
Voel je niet te oud voor de Jongerendag als je tussen de 16 en 25 jaar bent, want wij (de pastoors) zijn heel erg blij als ons je wilt meehelpen. Want we kunnen het niet alleen. Dus ga in het nieu­we jaar (voorjaar) op je post letten of er al iets tussen zit van de jongerendag. Want we willen graag van je horen of je komt en wie je meeneemt.

De pastoors
Joop Albers
Peter Feenstra
Henk Schoon
en bisschop Dirk Jan

Een gedenkwaardige dag in Enkhuizen

De middag

Vrijdag 31 oktober 2008, de Raad van Kerken Enkhuizen bestaat 40 jaar. In een waterig zonnetje staan zo'n twintig mensen voor de deur van de oud-katholieke kerk in de Breedstraat. Even later verschijnt pastoor Henk Schoon op het bordes voor de kerk en houdt een gloedvolle toespraak. Het was op 31 oktober van het jaar 1517 dat doctor Maarten Luther, Augustijner monnik 95 stellingen aansloeg aan de slotkapel van Wittenberg. Hierin ver­zette hij zich tegen het misbruik dat in de kerk van zijn dagen was ingeslopen als zou het zielenheil te koop zijn. Het is nodig dat de kerk voortdurend een spiegel wordt voorgehouden en dat hervormingen plaatsvinden, ook in de tegenwoordige tijd.
Dan komt er een vel met tien stellingen tevoorschijn, bedacht door leden van de kerken die aangesloten zijn bij de Raad van Kerken Enkhuizen. Luthers actie wordt gerekend als het begin van de Reformatie, de scheiding binnen de ene kerk; de stel­lingen van nu proberen juist te benadrukken wat ons verbindt.
Pastoor Schoon hanteert vervol­gens met vaardige hand de (kam­peer)hamer en slaat het vel op de kerkdeur. Daarna gaat het gezel­schap in optocht de Breedstraat af, voorzien van sandwichborden met daarop de stellingen en onder be­geleiding van het geluid van een ratel. Achtereenvolgens worden de Lutherse kerk, de hervormde Zuiderkerk, de Vermaning aan het Venedie waar de doopsgezinden en zevende-dags-adventisten ker­ken en de rooms-katholieke kerk bezocht, waar steeds hetzelfde ritueel van het aanslaan door iemand van de betreffende kerkgemeenschap, herhaald wordt. De tocht eindigt in de gereformeerde Ontmoetingskerk waar, na het aanslaan van de stellingen, de koffie wacht.

De stellingen:

*   Hier mag je met de deur in Huis vallen
*   Eén God is voldoende voor allen
*   We worden door elkaar gebracht waar we allen niet zouden komen
*   Samen gáán we er voor, we kunnen en willen niet anders
*   Gebouwen scheiden ons, geloven verbindt ons
*   Nog steeds spreekt Gij,ademt Gij en ziet naar ons om
*   Zonder geloof vaart niemand wel
*   De kerk is een plaats waar het leven vorm krijgt
*   Geloven mag gezien worden
*   Wie zijn geld verliest, verliest weinig,
Wie zijn gezondheid verliest, verliest veel,
Wie God verliest, verliest alles

De avond

Om half acht druppelen de eerste gasten binnen in de feestelijk verlichte Zuiderkerk. Er is ontvangst met koffie, ingeschonken door een drietal vriendelijke dames, terwijl Piet Spoelstra het or­gel laat horen. Vele oude bekenden begroeten elkaar.
Om acht uur opent de heer Ger van den Berg van de werkgroep Kerk In De Stad, die de activiteiten georganiseerd heeft, met een hartelijk welkomstwoord.
Na samenzang spreekt ds. Klaas van der Kamp, de secretaris van de Raad van Kerken in Nederland over 'Droom en drijfveer'. Oorspronkelijk was er bij het ontstaan van de landelijke Raad, de droom dat er ooit één kerk zou zijn. Nu wordt ingezien dat die droom wel erg hoog gegrepen is, maar dat toch vanuit die droom er een drijfveer is om samen te werken waar dat mogelijk is. Vervolgens somt hij op wat in die veertig jaar allemaal bereikt is. De belangrijkste thema's waar de Raad de komende tijd de aandacht op richt, zijn de cohesie in de samenleving en het kli­maat.
Na een muzikaal intermezzo door Pieter Nanne Groot en zijn dochter Emma met Psalm 23 uit 'Psalmen voor Nu', wordt het boekje: 40 jaar Raad van Kerken aan de burgemeester, ds. Cor Schilder en ds. Klaas van der Kamp aangeboden. De burgemees­ter spreekt als burgervader een dankwoord, waarin hij zijn waar­dering uitspreekt voor het werk van de Raad van Kerken in de stad en de goede samenwerking.
Na een prachtig gezongen Ave Maria door Emma Groot, vertelt Pater Peelen over zijn ruime ervaring met de oecumene. Voor hem is het niet meer dan vanzelfsprekend dat er samengewerkt en samen gevierd wordt. Staande wordt tenslotte het 'U zij de glorie' aangeheven. De voorzitter van de Raad van kerken spreekt nog een dankwoord en dan is er gelegenheid voor een zeer geanimeerde onderlinge ontmoeting, onder het genot van een uitstekend verzorgd hapje en een drankje.

Namens de werkgroep Kerk in De Stad,
Anne-Marie van Zijverden-Poortman.

 

 

Oecumenische stiltevieringen
in de Ontmoetingskerk

Ook dit jaar zullen op de zaterdagavonden in de Adventstijd weer stiltevieringen gehouden worden in de Ontmoetingskerk. Het zijn eenvoudige diensten in de geest en sfeer van Taizé.
Bezinning in stilte en gebed zijn het belangrijkste in deze vie­ringen. De liederen van Taizé helpen, door hun eenvoud en her­haling, innerlijk stil te worden.
Het thema van de vieringen in de  Advent is: "Toch toekomst?!"
In de korte lezingen staan de ervaringen van mensen centraal die dachten dat er voor hen geen toekomst meer mogelijk was en na een ontmoeting met een engel toch verder kunnen. Daarbij wor­den beelden getoond die kunnen helpen onze gedachten te con­centreren op onze eigen toekomst en die van de wereld.
In de laatste viering, op 23 december, worden ook brood en wijn gedeeld als teken van verbondenheid met elkaar en met de Heer.
De stiltevieringen vinden plaats op de zaterdagen 29 november, 6, 13 en 20 december in de Ontmoetingskerk, Klopperstraat 12 Enkhuizen. De deur is open om 19.00 uur. Voorafgaand aan de dienst, die om 19.30 uur begint, samenzang van enkele Taizé-liederen.

ds. Anne-Marie van Zijverden-Poortman

Laat op de avond kwamen twee reizigers aan in een dorpje. Ze zochten onderdak voor de nacht en bedachten dat ze misschien wel terecht konden bij de rabbi. Hij zou vast wel zo gastvrij zijn om hen te willen ontvangen. De rabbi wilde hen inderdaad on­derdak verlenen en beloofde hen een goede maaltijd, maar vertelde meteen ook dat het wel € 350,- kostte. De reizigers konden niet anders dan er op ingaan, omdat het intussen laat geworden. Ze lieten zich de overvloedige maaltijd goed smaken en genoten van de heerlijke wijn die de rabbi hen voorzette. Ze moesten er immers duur voor betalen!
Groot was hun verbazing toen ze de volgende morgen wilden be­talen en de rabbi zei dat het niet hoefde. Naar de reden hiervoor gevraagd, zei de rabbi dat ze anders uit bescheidenheid vast niet zoveel gegeten en gedronken zouden hebben.

Moraal van het verhaal: Wees gastvrij voor een ieder, zonder te letten op wat het kost!

(verteld op 31 oktober door ds. Klaas van der Kamp)