Koormantel met steden-wapens

 

Parochie-uitje op 9 september 2007 - Utrecht

'Ik moet niets, ik mag er zijn!'

Met vijfentwintig parochianen op weg naar 't hart van Nederland. Dick Karreman organiseerde met medewerking van Joop en Anneke op 9 september het jaarlijkse parochieuitje met als eerste bestemming de kathedrale kerk van Sint Gertrudis te Utrecht.
In dit Godshuis waar ook kunst als dienst aan God rijkelijk te aanschouwen is en waar elk jaar op de vooravond van witte donderdag de heilige oliën gewijd worden, werden we gastvrij ontvangen door pastoor Jan Kinneging en maakten we deel uit van de kerkdienst. Hier leerde Marie dat de Godslamp altijd 'moet' blijven branden!
Zelf was ik verbaasd over de 'middenstip' in de kerk. Deze plek waar de laatste heipaal bij de totstandkoming van deze heilige plaats de grond in ging was met mozaïek tegeltjes gemarkeerd!
Nadat we ons stempel hadden gedrukt d.m.v. de Enkhuizer jodenkoeken bij de koffie in de split-level foyer kregen we een uiteenzetting over de schuilkerk en een rondleiding door de kerk van de heer Frans Baarends.

Als extra mochten we nog, vanwege de op zaterdag gehouden monumentendag, de collectie 'gewaden' bekijken. Waarbij heel oude kazuifels en kappen getoond werden. Er werd ons zelfs een oorspronkelijk kazuifel getoond uit 1525. Opmerkelijk was het wapen van Enkhuizen op het gewaad waarop het levens­verhaal van wijlen pastoor Rinkel was afgebeeld. Dit kreeg hij aangeboden toen hij Bisschop werd. De drie haringen gaven aan dat Enkhuizen zijn eerste parochie was.

'Een kerkgebouw kan een open plek zijn in de samenleving, een plek waar je als mens ervaart: ik moet niets, ik mag er zijn!' Deze woorden schrijft Mgr. Dr. Joris A.O.L. Vercammen ten geleide in het boekje 'Een terugblik mét perspectief' dat ter gelegenheid van het 90-jarig bestaan van deze kathedrale kerk werd uitgegeven en wat ons als geschenk werd aangeboden. Hierin wordt een gedetailleerde uitleg gegeven over het hebben en houwen en reilen en zeilen van deze kerk.

Na een gezellige lunch die dan ook ruim twintig minuten uitliep, begon de stadswandeling richting 'DOM'. We vertrokken dan ook wat overhaast en het tempo lag zeker in het begin iets te hoog voor sommige mensen. Gelukkig stond het beklimmen van de 112 meter hoge Dom-toren met zijn 365 treden niet op het programma. Een hele leuke bijkomstigheid was de autoloze stad waar de cultuur hoogtij vierde.
Ook mochten we een blik werpen op het, domein van de geestelijke vader van Nijntje.
Hier wil ik nog graag aan toevoegen dat Nijntje geboren is in Egmond aan Zee. Het was een geliefde vakantieplek van het gezin Dick Bruna

Ondanks de gehaaste start en het wachten op Henk en Idelette op het Domplein waren we toch om kwart voor vier aanwezig op de Oude Gracht voor de rondvaart.
Door middel van de wandeling door de binnenstad en het varen door de grachten kregen we een heel goed beeld van Utrecht. Zo konden we vijfentwintig bruggen van onder en boven bekijken, verschillende gebouwen, beelden, orkestjes, zingende dansende en gezellig aanzittende mensen en zelfs een zand­sculptuur van de Domkerk- en toren bewonderen.
En last but not least werd er een foto van alle aanwezigen voor het standbeeld van Willibrord te paard gemaakt en dat alles in een stad waarvan Sint Maarten de bescherm­heilige is. Een stichtelijker einde van het ver­kennen van Utrecht met zijn twaalfde-eeuw­se singels rondom de stad kan men zich toch niet wensen.
De beschrijving van de route en de afbeeldingen die Joop voor ons verzorgd had, zullen ons vast nog eens van pas komen als we nog eens op ons gemak een aantal bezienswaardigheden willen bezoeken in Utrecht.

Voor degene die vaak monopoly speelt klinkt het woord Neude bekend in de oren. Op deze plek waar we konden zien dat het met de 'koopkracht' nog zo slecht niet gesteld is in Nederland deden wij ook graag een duit in 't zakje en lieten ons verwennen d.m.v. een gezamenlijk etentje.
Aan alles komt een eind zo ook aan dit goed georganiseerde UITJE, waarna een ieder zijn of haar 'heilige koe' opzocht om vervolgens 't centrum van ons land weer te verlaten.

Willy Muller-Gouda

Verslag geplaatst in parochieblad - Nieuwsbrief sept./dec. 2007

 

Zie ook de fotoreportage van dit uitje.